SpeechMOU ❤️

Well, what a day...

Σήμερα μαζευτήκαμε εδώ, άνθρωποι από άλλες χώρες που μιλάνε διαφορετικές γλώσσες, για κάτι που μόνο η καρδιά καταλαβαίνει: την αγάπη. Και όπου υπάρχει τέτοιος σπορος πάντα οι λέξεις είναι περιορισμενες και ο χρόνος άχρονος. Ήρθαμε για τη Σοφία και τον Μάρκο, για το Μαρκο και την Σοφια που η μοίρα τους έφερε να συναντηθούν στη Νάπολη.

Και γιατι η Μοιρα; γιατι οπως θα ελεγε και ο μπαμπας της Αννας: Στην ελληνική μυθολογία, οι Μοίρες ήταν τρεις θεότητες που καθόριζαν τη μοίρα κάθε ανθρώπου από τη γέννησή του: Κλωθώ, που έκλωθε το νήμα της ζωής, Λάχεσις, που όριζε τι θα λάχει στον καθένα — δηλαδή το πεπρωμένο του, και Άτροπος, που έκοβε το νήμα, φέρνοντας το τέλος.

Συμβόλιζαν την ίδια τη ροή της ζωής, το αναπόφευκτο του πεπρωμένου, αλλά και την σοφία του σύμπαντος που ξέρει πού να οδηγήσει τον καθένα μας. Η Λαχεσις λοιπον ειναι υπευθυνη!!

Και επειδή τίποτα δεν ήταν τυχαίο. Σήμερα, λοιπόν, ντύνεται αυτη η ιστορια με νόμο και αγάπη:

Και να, που φτάνουμε τώρα στην καρδιά αυτής της τελετής, την αμοιβαία υπόσχεση. Μάρκο, δέχεσαι τη Σοφία να είναι η δική σου συνοδοιπόρος, να την αγαπάς, να τη σέβεσαι και να τη φροντίζεις, στη χαρά και στις δυσκολίες; Και εσύ, Σοφία, δέχεσαι τον Μάρκο να είναι ο σύντροφός σου στη ζωή, να τον αγαπάς, να τον στηρίζεις και να πορεύεστε μαζί, στη χαρά και στις δυσκολίες

Και τώρα, ήρθε η ώρα για την πιο κλασική στιγμή: τους όρκους και τα δαχτυλίδια. (Λεανδρος φερνει τα δαχτυλιδια). Είμαστε όλοι φτιαγμένοι από αστερόσκονη. Ερχόμαστε από τα άστρα και εκεί θα επιστρέψουμε.

Και όσο η μαγεία αυτή ζει μέσα στο DNA μας, θα πιστευουμε παντα στα παραμύθια η στους μυθους με ευτυχισμένο τέλος, ωσπου γίνονται πραγματικότητα!

Σας ονομάζω νεόνυμφους. Εσύ, γεμάτη διαστημα και Εσύ, γεμάτος άστρα.

Beh, che giornata...

Oggi ci siamo riuniti qui, persone di paesi diversi che parlano lingue diverse, per qualcosa che solo il cuore comprende: l’amore. E dove esiste un tale seme, le parole sono sempre limitate e il tempo senza tempo.

Siamo venuti per Sofia e Marco, per Marco e Sofia che il destino ha portato a incontrarsi a Napoli. E perché il Destino? Perché, come direbbe anche il papà di Anna: Nella mitologia greca, le Moire erano tre dee che determinavano il destino di ogni uomo fin dalla nascita: Cloto, che filava il filo della vita, Lachesi, che stabiliva ciò che sarebbe toccato a ciascuno — cioè il suo destino, e Atropo, che tagliava il filo, portando la fine.

Simboleggiavano il flusso stesso della vita, l’inevitabilità del destino, ma anche la saggezza dell’universo che sa dove condurre ciascuno di noi. Dunque, la responsabile è Lachesi!! E poiché nulla è stato casuale, oggi, dunque, questa storia si veste di legge e di amore.

Ed eccoci, arriviamo ora al cuore di questa cerimonia: la promessa reciproca. Marco, accetti Sofia come tua compagna di viaggio, prometti di amarla, rispettarla e prenderti cura di lei, nella gioia e nelle difficoltà? E tu, Sofia, accetti Marco come tuo compagno di vita, prometti di amarlo, sostenerlo e camminare insieme a lui, nella gioia e nelle difficoltà?

E ora è arrivato il momento più classico: i voti e gli anelli. (Leandro porta gli anelli) Siamo tutti fatti di polvere di stelle. Veniamo dalle stelle e lì ritorneremo.

E finché questa magia vive dentro il nostro DNA, crederemo sempre nelle favole o nei miti a lieto fine, finché diventino realtà!

Vi dichiaro novelli sposi. Tu, piena di universo. Tu, pieno di stelle.

Όταν γνώρισα τον Μάρκο, πριν από σχεδόν 9 χρόνια, σε έναν άλλο χρόνο και τόπο, δεν είχα ιδέα ότι αυτός ο αστείος και ευγενικός άνθρωπος θα γινόταν η αγάπη της ζωής της φίλης μου.

Δεν θυμάμαι με ακρίβεια την ημέρα που τον γνώρισα – φοβάμαι πως πρέπει να ήταν κι ο πατέρας μου εκεί! – έχω όμως πολύ καθαρή εικόνα της ημέρας που γνώρισα τη Σοφία: ένα μικρό μπαρ στο Μιλάνο, καθίσαμε δίπλα-δίπλα και δημιουργήσαμε την πρώτη μας ανάμνηση.

Θυμάμαι επίσης όταν γνωρίστηκαν εκείνοι οι δύο, πώς άρχισαν να δουλεύουν δίπλα-δίπλα, να γνωρίζονται και να καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον. Μοιράζονταν ένα γραφείο, ένα γραφείο, ένα ημερολόγιο της Google.

Κι ύστερα, σιγά σιγά, τους βλέπαμε να βγαίνουν: ένα δείπνο και μια ταινία, μια ταινία κι ύστερα δείπνο, μόνο οι δυο τους, βράδυ μετά από βράδυ, μέρα μετά από μέρα.

Νομίζω πως ο Μάρκο, όντας πολύ έξυπνος άνθρωπος, κατάλαβε νωρίς ότι ο δρόμος για την καρδιά της Σοφίας ήταν να γίνει φίλος της. Γιατί, όταν πραγματικά κερδίσεις την καρδιά της, ξέρεις ότι έχεις βρει ένα ασφαλές μέρος για μια ολόκληρη ζωή.

Στα δέκα χρόνια που τους ξέρω, έχω δει τις ζωές μας να μπλέκονται. Οι καλύτεροι παιδικοί μου φίλοι έγιναν φίλοι της Σοφίας, αγαπάμε τον ανιψιό της σαν να ήταν δικός μας, νιώθουμε τη ζεστασιά της οικογένειάς της σαν να ήταν η δική μας.

Το κλειδί αυτής της ιστορίας, το κλειδί αυτής της μεγάλης και αλληλένδετης ζωής που μοιραζόμαστε όλοι, φαίνεται να βρίσκεται στην αρχή της σχέσης τους: στην αλήθεια της φιλίας, της οικογένειας, της αγάπης. Αυτό είναι που εκτιμώ σε εσάς, κι αυτό είναι που ξέρω ότι εκτιμάτε κι εσείς σε όλους μας.

Ως ευχή για το μέλλον σας, για το ταξίδι σας, ήθελα να σας αφιερώσω μερικά λόγια ενός πολύ σπουδαίου Έλληνα ποιητή, του Κωνσταντίνου Καβάφη, που πιστεύω ότι μπορούν να μιλήσουν στις καρδιές δύο ερωτευμένων που ζουν τη ζωή τους σε δύο πατρίδες, και μέσα από μια όμορφη θάλασσα:

Καθώς βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να ’ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. … Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά … Πάντα στον νου σου νάχης την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου. Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει· και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, … Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξίδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.

Quando ho conosciuto Marco, quasi 9 anni fa, in un altro tempo e in un altro spazio, non avevo idea che quest’uomo brillante e gentile sarebbe diventato l’amore della vita della mia amica.

Non ricordo con precisione il giorno in cui ho conosciuto Marco, ma ho un’immagine chiarissima del giorno in cui ho incontrato Sofia: un piccolo bar a Milano, ci sedemmo vicine e da lì nacque il nostro primo ricordo insieme.

Ricordo anche quando loro due si sono conosciuti, come hanno iniziato a lavorare fianco a fianco, a conoscersi e a capirsi. Condividendo un ufficio, una scrivania, un Google calendar.

Poi, poco a poco, abbiamo iniziato a vederli uscire insieme: una cena e un film, un film e poi una cena, solo loro due, sera dopo sera, giorno dopo giorno.

Credo che Marco, essendo un ragazzo molto intelligente, abbia capito subito che la strada per arrivare al cuore di Sofia era diventare suo amico. Perché una volta conquistata la sua amicizia, sai di aver trovato un rifugio sicuro per la vita.

In questi dieci anni in cui li conosco, ho visto le nostre vite intrecciarsi. Le mie migliori amiche d’infanzia sono diventate le amiche di Sofia, vogliamo bene a suo nipote come se fosse nostro, sentiamo il calore della sua famiglia come se fosse la nostra.

La chiave di questa storia, la chiave di questa grande vita interconnessa che tutti condividiamo, sembra risiedere nell’origine della loro relazione: la verità dell’amicizia, della famiglia, dell’amore. È ciò che io custodisco di voi, ed è ciò che so voi custodite di tutti noi.

Come augurio per il vostro futuro, per il vostro viaggio, volevo dedicarvi alcune parole di un celebre poeta greco, Konstantinos Kavafis, che credo possano parlare al cuore di due innamorati che vivono la loro vita tra due terre, e attraverso un mare meraviglioso:

Quando inizierai il tuo viaggio verso Itaca augurati che duri a lungo il cammino, ricco di esperienze e avventure. … Che siano tanti i mattini d’estate quando, con quale piacere e con che gioia, approderai in porti che per la prima volta vedi … Ma non cessare di pensare sempre a Itaca. Toccare le sue sponde è il tuo destino. E tuttavia non affrettare il viaggio, che duri a lungo, per anni, e che soltanto da vecchio tu possa approdare all’isola, ricco dei tesori raccolti lungo il cammino … Itaca ti ha regalato uno splendido viaggio, che senza di lei non avresti mai fatto.

Αγάπη μου (συγγνώμη Σοφία, χάρισέ μου το μόνο για σήμερα),

Στέκομαι εδώ σήμερα μάρτυρας σε μια σημαντική μέρα της ζωής σου: και σκεπτόμενη το καλά, μάρτυρες ο ένας της ζωής του άλλου είμαστε πάντα: πρώτες λέξεις, παιχνίδια (μερικές φορές αμφισβητήσιμα), πρώτες επιχειρηματικές ιδέες, πρώτες μέρες στο σχολείο, πρώτα ταξίδια, δυσκολίες, επιτυχίες, όνειρα και φόβοι.

Και είναι ακριβώς αυτό, το ότι είμαστε μάρτυρες στις ζωές μας από πάντα, το ότι μοιραζόμαστε την ίδια ιστορία σαν αδελφός και αδελφή, που θα μας κρατάει ενωμένους για πάντα, όπου κι αν βρισκόμαστε, όποιον δρόμο κι αν ακολουθήσουμε.

Κάποιοι λένε ότι τα αδέλφια είναι οι πρώτοι φίλοι που έχουμε. Για μένα ήταν – και είναι – έτσι. Ήσουν και είσαι το άτομο που εμπιστεύομαι πιο πολύ στον κόσμο, το ασφαλές μου λιμάνι, η στήριξή μου σε κάθε στιγμή, το άτομο που με γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον.

Προστατέψαμε ο ένας τον άλλον όταν έξω είχε καταιγίδα και όλα κατέρρεαν, παίξαμε και γελάσαμε μαζί στις μέρες με ήλιο, και γι’ αυτό η ζωή μου χωρίς εσένα δεν μπορώ καν να τη φανταστώ.

Και δεν είμαι μεροληπτική, όλοι όσοι συναντούν τον δρόμο σου δεν μπορούν παρά να νιώσουν τυχεροί που γνώρισαν έναν τόσο ξεχωριστό άνθρωπο, όχι μόνο για όσα κάνεις (πάντα εξαιρετικά), αλλά πρώτα απ’ όλα για αυτό που είσαι ως άνθρωπος· για τις ειλικρινείς και έντιμες σχέσεις που ξέρεις να χτίζεις, για τη βοήθεια που προσφέρεις ακόμα κι όταν δεν έχεις χώρο για σένα, για τον εσωτερικό σου κόσμο γεμάτο συναισθήματα και σπάνια ενσυναίσθηση.

Για όλους αυτούς τους λόγους – και για άλλους ακόμα – η καρδιά μου γεμίζει περηφάνια όταν λέω: ΑΥΤΟΣ είναι ο ΑΔΕΡΦΟΣ μου.

Ξέρω όμως ότι πιθανότατα ένα κομμάτι σου νιώθει λίγη αμηχανία ακούγοντας όλα αυτά τα όμορφα (γι’ αυτό, αν χρειαστεί, έχω το τηλέφωνο κάποιου καλού θεραπευτή).

Μην ανησυχείς, όπως όλοι μας έχεις κι εσύ τα ελαττώματά σου!

Όταν σε ρώτησα: «Γιατί για σένα και τη Σοφία είναι τόσο σημαντικοί οι πιγκουίνοι;» μου απάντησες: «Γιατί ο πιγκουίνος διαλέγει τη μία και μοναδική πιγκουίνα του και μένουν μαζί για πάντα».

Κι έτσι βρήκες τη δική σου υπέροχη πιγκουίνα, τη Σοφία, την οποία ευχαριστώ γιατί κάνει τον Μάρκο ευτυχισμένο, γιατί είναι δίπλα του σε κάθε στιγμή και γιατί με υπομονή ακούει και αντέχει τα δικά του ted talks :D.

Η αγάπη μπορεί να γεννηθεί και να τελειώσει, αυτό το ξέρουμε· αλλά εσύ, Μάρκο, ήσουν πάντα πιγκουίνος, και πιστεύω πως αυτό που πάντα επιθυμούσες είναι ακριβώς αυτό: μια αγάπη που μένει.

Κι αυτό είναι που σας εύχομαι: Μια αγάπη που μένει, καθώς συνεχίζετε να μεγαλώνετε και να αλλάζετε μαζί, γεμάτη εμπιστοσύνη, σεβασμό, στήριξη, περιπέτειες· μια αγάπη που ξέρει να αντιμετωπίζει τους πόνους και να χαίρεται τις χαρές, μοιράζοντας τους πρώτους και διπλασιάζοντας τις δεύτερες.

Να παραμείνετε λοιπόν αυτό που ήδη είστε: η TEAM MOU.

Και με τις μοναδικές ελληνικές λέξεις που κατάφερα να μάθω για σήμερα: Συγχαρητήρια στους νεόνυμφους!

Amore mio (scusami Sofia, concedimelo solo per oggi)

Sono qui oggi testimone di un giorno importante della tua vita: pensandoci, testimone io della tua vita e tu della mia lo siamo da sempre: prime parole, giochi (talvolta discutibili) prime idee imprenditoriali, primi giorni di scuola, primi viaggi, difficoltà, traguardi, di sogni e paure.

Ed è proprio questo essere testimoni delle nostre vite da sempre, il condividere la stessa storia come fratello e sorella che ci terrà uniti per sempre, ovunque saremo, qualsiasi strada percorreremo.

Alcuni dicono che i fratelli sono i primi amici che si hanno. Per me è stato, ed è così. Sei stato e sei la persona di cui più mi fido al mondo, il mio porto sicuro, sostegno in ogni momento, la persona che mi conosce più di ogni altra.

Ci siamo protetti a vicenda quando fuori c’era tempesta e tutto crollava, giocato assieme e riso nei giorni di sole ed è per questo che la mia vita senza di te proprio non posso immaginarla.

E non sono di parte, tutti quelli che incrociano il tuo cammino non possono far altro che ritenersi fortunati a incontrare una persona così eccezionale, non solo per quello che fai (sempre egregiamente) ma prima di tutto per quello che sei come persona e per le relazioni sincere e oneste che sai costruire, per l’aiuto che offri anche quando per te c’è poco spazio, per il tuo mondo interiore ricco di emozioni ed empatia rara.

Per tutti questi motivi e altri ancora il mio cuore diventa colmo di orgoglio quando dico: QUESTO è MIO FRATELLO.

Poiché però so che molto probabilmente una parte di te sta provando un po' di disagio nel sentirti dire tutte queste cose belle (per questo casomai ho il contatto di qualche buon terapeuta) Non ti preoccupare, come tutti noi hai anche dei difetti!

Quando ti ho chiesto: come mai per te e Sofia sono così importanti i pinguini? Mi hai risposto: perché il pinguino sceglie la sua sola e unica pinguina e rimangono insieme per sempre.

E così ecco che hai trovato la tua meravigliosa pinguina Sofia, che io ringrazio perché rendi Marco felice, perchè gli sei accanto in ogni momento e perché con pazienza ascolti e contieni i suoi ted talks :D

L’amore può nascere e finire, questo lo sappiamo, ma tu, Marco, sei sempre stato pinguino, e credo proprio che quello che hai sempre desiderato è questo: un amore che resta.

Ed è quello che io vi auguro. Un amore che resta mentre continuate a crescere e cambiare insieme, fatto di fiducia, rispetto, supporto, avventure, capace di affrontare i dolori e le gioie, dividendo i primi e raddoppiando le seconde. Che rimaniate quindi, quello che siete già: il TEAM MOU.

E con le uniche parole greche che sono riuscita a imparare per oggi Singharitìria w gli sposi!

Πρώτα απ’ όλα, θα ήθελα να ξεκινήσω λέγοντας ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους σας, και σε κάθε έναν από εσάς ξεχωριστά. Γιατί για εμάς ο γάμος είναι μια στιγμή για να δηλώσουμε μπροστά στην οικογένειά μας και στους πιο αγαπημένους μας φίλους την αγάπη μας. Είμαστε πάρα πολύ χαρούμενοι που σχεδόν όλοι οι σημαντικοί άνθρωποι για εμάς είναι εδώ αυτή τη στιγμή. Σας ευχαριστώ λοιπόν, γιατί στη ζωή τίποτα δεν είναι δεδομένο, και το λέω πρώτα απ’ όλα στον εαυτό μου. Σας ευχαριστώ λοιπόν που βρήκατε τον χρόνο να είστε εδώ μαζί μας σήμερα για να μας γιορτάσετε – πραγματικά, ευχαριστώ.

Οι περισσότεροι από εσάς ξέρετε ότι μου πήρε πολύ καιρό να αποφασίσω να είμαι με τον Μάρκο· βγήκαμε χιλιάδες φορές πριν πούμε ότι είμαστε μαζί.

Έχω σκεφτεί πολλές φορές αυτήν την αναποφασιστικότητά μου: πέρα από το ότι έχει να κάνει με το ότι είμαι Ζυγός, νομίζω κυρίως ότι οφειλόταν στο γεγονός πως ήξερα ότι όταν θα ήμουν με τον Μάρκο θα ήταν κάτι σημαντικό – και όπως βλέπετε σήμερα, είχα δίκιο.

Το πιο σημαντικό πράγμα που έχω κάνει στη ζωή μου, και το λέω ειλικρινά, είναι να είμαι μαζί σου. Συχνά σκέφτομαι πόσο τυχερή είμαι που σε έχω.

Σου υπόσχομαι να είμαι κάθε μέρα δίπλα σου, να καλλιεργώ τη σχέση μας κάθε μέρα. Και πιστεύω ότι αυτή η υπόσχεση είναι το πιο ειλικρινές και σημαντικό πράγμα που θα μπορούσα ποτέ να κάνω. Σ’ αγαπώ πάρα πολύ, και είσαι η ομάδα μου.

Innanzitutto vorrei cominciare dicendo grazie a tutti voi, και ad ognuno di voi vorrei rivolgermi così, perché il matrimonio per noi è un momento per dichiarare davanti alla nostra famiglia e agli amici più cari il nostro amore. Siamo felicissimi che quasi tutte le persone per noi importanti siano qui in questo momento. Perciò vi ringrazio, perché non è scontato. Γιατί στη ζωή τίποτα δεν είναι δεδομένο και το λέω πρώτα απ’ όλα στον εαυτό μου. Perciò vi ringrazio per aver ritagliato del tempo per essere qui con noi oggi a celebrarci – davvero, grazie.

La maggior parte di voi sa che mi ci è voluto tanto per decidere di stare con Marco: siamo usciti mille volte prima di dire che stavamo insieme.

Ho riflettuto tante volte su questa mia indecisione: a parte che è collegata al mio essere Bilancia, penso che principalmente fosse legata al fatto che sapevo che una volta con Marco sarebbe stata una cosa importante – e come vedete oggi, avevo ragione.

Penso che la cosa più importante che ho fatto nella vita, e lo dico sinceramente, sia stare con te. Penso spesso a quanto sono fortunata ad averti.

Ti prometto di esserci ogni giorno al tuo fianco, di coltivare la nostra relazione ogni giorno. E penso che questa promessa sia la cosa più sincera e più importante che potrei mai fare. Ti amo tanto, e sei la mia squadra.

Σοφάκι μου. Αγάπη μου.

Νά ’μαστε εδώ. Ποιος θα το περίμενε ότι, 85 χρόνια μετά την Ημέρα του «Όχι», μια Ελληνίδα θα έλεγε «ναι» σε έναν Ιταλό.

Σήμερα γιορτάζουμε την αγάπη μας, με τις οικογένειές μας, τους φίλους μας, και με όσους δεν είναι πια εδώ, αλλά ταυτόχρονα είναι μαζί μας, έστω και με διαφορετικές μορφές.

Είναι δύσκολο να βρω τις σωστές λέξεις — στα ιταλικά, στα ελληνικά ή σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα — για να μετατρέψω σε γράμματα και λέξεις αυτό που νιώθω για σένα.

Νιώθω πραγματικά πολύ, πάρα πολύ, τυχερός που σε συνάντησα στο μονοπάτι της ζωής. Βρήκα μια ξεχωριστή γυναίκα: έξυπνη, όμορφη, ανιδιοτελή, ευγενική, γεμάτη αγάπη και με μια εξαιρετική... γλυκιά δύναμη.

Με εσένα δίπλα μου νιώθω ευτυχισμένος και ασφαλής. Ακόμη κι όταν όλα δυσκολεύουν, μαζί σου βρίσκω γαλήνη.

Υπάρχει μόνο ένας τόπος όπου μπορώ να ξαναζήσω αυτές τις αισθήσεις, αυτά τα συναισθήματα: το πρώτο μου σπίτι, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα με την αδελφή μου, τη μητέρα μου και τον πατέρα μου.

Στα δαχτυλίδια που σε λίγο θα ανταλλάξουμε δεν χαράξαμε απλώς την ένωση των ονομάτων μας, αλλά κάτι που ξεπερνά τις ξεχωριστές μας ταυτότητες, τις ξεχωριστές μας ζωές.

Η υπόσχεσή μου είναι ήδη γραμμένη εκεί. Ό,τι κι αν μας επιφυλάσσει το μέλλον, εγώ θα σε αγαπώ πάντα. Και, αν το θελήσεις, θα υπάρχει πάντα ένα TeamMou.

Είναι η μοναδική υπόσχεση που μπορώ να δώσω. Γιατί είσαι το φως μου. Γιατί είσαι το σπίτι μου.

Sofaki Mou. Agapi Mou.

Eccoci qui. Chi lo avrebbe mai detto che 85 anni dopo il "No Day", una greca avrebbe detto sì ad un Italiano.

Oggi celebriamo il nostro amore, con le nostre famiglie, i nostri amici, e con chi non c’è più, ma allo stesso tempo è qui con noi, anche se in forme diverse.

È difficile trovare le parole giuste - in italiano, in greco, o in qualunque altra lingua - per trasformare in lettere e parole ciò che provo per te.

Mi sento davvero molto fortunato, troppo, ad averti incontrato lungo il cammino della vita. Ho trovato una persona speciale, intelligente, bella, altruista, gentile, piena di amore e con una straordinaria forza... dolce.

Con te vicino mi sento felice e al sicuro. Anche quando tutto si fa difficile, con te trovo calma.

C’è un solo luogo dove posso rivivere queste sensazioni, questi sentimenti. La mia prima casa, dove sono nato e cresciuto con mia sorella, mia madre e mio padre.

Negli anelli che tra poco ci scambieremo non abbiamo inciso la semplice unione dei nostri nomi, ma qualcosa che va oltre le nostre singole identità, oltre le nostre singole vite.

La mia promessa è già scritta lì. Qualsiasi cosa ci riserverà il futuro, io ti vorrò sempre bene. E, se lo vorrai, ci sarà sempre un TeamMou.

È l’unica promessa che posso fare. Perché sei la mia luce. Perché sei la mia casa.

Όταν σπούδαζα στο λύκειο, με γοήτευαν ο πολιτισμός, η φιλοσοφία και η δημοκρατία των ελληνικών πολιτισμών, αλλά τότε δεν μπορούσα να φανταστώ ότι μια μέρα ο γιος μου θα υφίστατο την ίδια γοητεία τόσο ώστε να ερωτευθεί μια υπέροχη Ελληνίδα: τη Σοφία, που μπήκε στις οικογένειές μας στις μύτες των ποδιών και αμέσως την αγαπήσαμε.

Μάρκο, ακόμα κι αν η αγάπη δεν μπορεί να εξηγηθεί με λόγια, θέλω να σου πω ότι σ’ αγαπώ άπειρα και ότι, μαζί με την Κιάρα, είσαι το πιο όμορφο δώρο που μου χάρισε η ζωή και που της έδωσε νόημα.

Εύχομαι σε εσένα και στη Σοφία έναν υπέροχο κοινό δρόμο, στον οποίο, είμαι βέβαιη, θα στηρίζετε ο ένας τον άλλον και θα φροντίζετε ο ένας τον άλλον.

Σ’ ευχαριστώ, Μάρκο και Σοφία. Σας ευχαριστώ που με κάνατε ευτυχισμένη. Σας αγαπώ πολύ. Μαμά ❤️

Quando studiavo al liceo, ero affascinata dalla cultura, dalle filosofia e dalla democrazia delle civiltà greche, ma allora non potevo immaginare che un giorno mio figlio avrebbe subìto lo stesso fascino tanto da innamorarsi di una splendida ragazza greca: Sofia che è entrata in punta di piedi nella nostra famiglia e si è fatta subito voler bene.

Marco, anche se l’amore non può essere spiegato a parole, voglio dirti che ti voglio infinitamente bene e che, assieme a Chiara, sei il dono più bello che la vita mi ha fatto e che le ha dato un senso.

Auguro a te e Sofie un bellissimo cammino condiviso, in cui, sono certa, vi sosterrete a vicenda e vi prenderete cura l’uno dell’altro.

Σιευχαριστώ στο Μarco και τη Sofia Σας ευχαριστώ που με κάνατε κορώνα μαι Σας αγαπώ πολύ — Mamma ❤️

Να ’μαστε λοιπόν επιτέλους στην Ελλάδα, όχι μόνο λίκνο του πολιτισμού μας, αλλά από σήμερα και της αγάπης δύο ξεχωριστών ανθρώπων, στους οποίους τρέφουμε μεγάλη αγάπη. Ο Μάρκο και η Σοφία, πρώτα φίλοι, ύστερα σύντροφοι και τώρα σύζυγοι. Μια ιστορία καλλιεργημένη και φροντισμένη μέρα με τη μέρα, που άνθισε και έφτασε στο αποκορύφωμά της.

Αγαπητή Σοφία, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι για τον Μάρκο ήσουν σαν δώρο εξ ουρανού. Η σωστή γυναίκα που ήρθε την κατάλληλη στιγμή. Σαν μια υπέροχη έκπληξη. Σταθήκατε τυχεροί που συναντηθήκατε, συμπληρώνετε και βελτιώνετε ο ένας τον άλλον. Αυτό που νιώθετε φαίνεται καθαρά στα βλέμματά σας.

Ήταν φανερή η αλλαγή προς το καλύτερο του Μάρκο από τότε που σε γνώρισε. Καταρχάς, άρχισε να βγαίνει και να γυρίζει αργά. Ξανάρχισε να πίνει, να καπνίζει, να τρώει ανθυγιεινά και, κάποιες φορές, έφτασε ακόμη και να χορέψει. Να τι μπορεί να κάνει ο έρωτας! Σκεφτόμαστε μόνο τον Μάρκο πριν από 25 χρόνια… και αναρωτηθήκαμε: τι μπορεί να γράψει κανείς για κάποιον με τον οποίο τον συνδέει ένα τέταρτο του αιώνα; Τόσα χρόνια μαζί. Μην ανησυχείτε, καμία γλυκανάλατη ιστορία, μόνο διασκεδαστικές, για να πάρετε μια ιδέα του ανθρώπου που η όμορφη Σοφία αποφάσισε να παντρευτεί.

Μας ήρθε λοιπόν στο νου ο Μάρκο στο λύκειο, ο Μάρκο ντυμένος «Medioman», εκείνος που επαναλάμβανε ασταμάτητα τα τρέιλερ του Mai dire Goal, αυτός που ήξερε ήδη τα πάντα με τον υπολογιστή πριν καν τον εφεύρουν. Για αυτό το ταλέντο του πόσα πέρασε και άντεξε. Ο Μάρκο που στη Μαδρίτη, μετά την πρωτοχρονιάτικη γιορτή, άπλωνε τα ρούχα του στο μπαλκόνι του δωματίου. Αν θέλει, θα σας πει ο ίδιος γιατί. Ο Μάρκο που κράτησε τσιγάρο στο στόμα για ώρες. Νύχτα καλοκαιριού, ταξίδι από Μάλαγα ως Αλικάντε. Μας ήρθε στο μυαλό κι ο Μάρκο με το λευκό μπουφάν Tommy Hilfiger: ένα θρυλικό μπουφάν για πολλούς λόγους που δεν θα εξηγήσουμε τώρα. Ύστερα, ο Μάρκο «προφήτης στη γη» του Iantuorni. Ναι, γιατί ανάμεσα σε πολλά άλλα, ο Μάρκο εφηύρε και μια θεότητα! Ο Μάρκο των ατελείωτων ωρών στο PlayStation. Να μη μιλήσουμε για τα βράδια στην μπιλιάρδα ή στο μπόουλινγκ. Ο Μάρκο που πήγαινε έξω στα μαγαζιά χωρίς πουκάμισο. Και σκεφτείτε ότι ήρθε να χορέψει μαζί μας πέντε φορές σε είκοσι χρόνια… και κάθε φορά δεν μας άφηναν να μπούμε! Κρίμα, γιατί με τις μοναδικές χορευτικές του φιγούρες θα μπορούσε να γίνει και επαγγελματίας «κουμπίστας»!

Αλλά υπήρξε και –κυρίως– ο σοβαρός και αποφασισμένος Μάρκο. Ο περίεργος και ενδιαφερόμενος. Ο δραστήριος, εκείνος που μιλούσε για πολιτική όταν οι άλλοι μιλούσαν για Dragon Ball. Ο Μάρκο εκπρόσωπος τάξης, ο Μάρκο που οργάνωσε στο σχολείο συνέδριο για την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Ο Μάρκο που με απόλυτη αποφασιστικότητα πάντα επιδίωκε να φτάσει στους στόχους του. Ο Μάρκο που με κάθε θυσία ολοκλήρωνε τα καθήκοντά του. Από τις σχολικές εργασίες ως τα επαγγελματικά του, που τα κάνει εδώ και πάνω από δέκα χρόνια. Συχνά, για να τα καταφέρει, θυσίασε διασκέδαση και εξόδους με φίλους. Γιατί η αφοσίωσή του σε ό,τι τον παθιάζει ήταν πάντα τεράστια. Αρκεί να σκεφτούμε την πρόταση γάμου που οργάνωσε για να ζητήσει το χέρι της Σοφίας. Και τι πρόταση: μελετημένη σε κάθε λεπτομέρεια. Εκτός από μία: τους χορευτές! Φανταστείτε, μετά από αγώνα της Νάπολι και αρκετές άδειες μπουκάλες μπύρας, τον Μάρκο σαν δάσκαλο χορού να καθοδηγεί εφτά «ΤΡΕΛΟΥΣ» σε χορογραφία. Εκείνο το βράδυ κατάφερε ακόμη και να αποσπάσει υπόσχεση: οι αυτοσχέδιοι χορευτές θα έπρεπε να μάθουν απ’ έξω όλα τα βήματα για την επόμενη εβδομάδα. Ύστερα, στη παραλία, θα γινόταν η ζωντανή παράσταση, μπροστά στη μελλοντική του σύζυγο και μεταμφιεσμένοι σε πιγκουίνους. Τί Mission Impossible! Κι όμως, για τη γυναίκα που αγαπά, τα κατάφερε! Και ήταν πράγματι διασκεδαστικό και συγκινητικό. Αξέχαστο.

Εγώ με τον Μάρκο είχα την τιμή και την χαρά να σπουδάσω μαζί στο πανεπιστήμιο. Του χρωστάω πολλά. Παρατηρώντας τον και περνώντας χρόνο μαζί του, έμαθα πάρα πολλά. Κυρίως έμαθα ότι το να είσαι ο εαυτός σου είναι θυσία που ανταμείβει. Ότι η ζωή πρέπει να αντιμετωπίζεται με τρέλα και γαλήνη αλλά και με μέθοδο και οργάνωση. Δεν γνωρίζω πολλούς τόσο ικανούς όσο ο Μάρκο. Για αυτό, πέρα από φίλο, πέρα από αδελφό, τον είδα πάντα σαν παράδειγμα προς μίμηση και εκτίμηση. Έναν άνθρωπο άξιο θαυμασμού.

Στη ζωή κάνουμε επιλογές. Όχι όλοι είναι ικανοί να τις κάνουν. Πολλοί παρασύρονται από τα γεγονότα. Και τυχαίνει ακόμη και σε όσους καταφέρνουν να επιλέξουν, να μην καταφέρνουν να ολοκληρώσουν όσα έχουν βάλει στόχο. Αυτή είναι η ζωή. Εσείς, λοιπόν, κάνατε μια επιλογή… δεν σας μένει παρά να συνεχίσετε την πορεία σας με την αγάπη και την απλότητα που σας χαρακτήρισαν. Και γιατί όχι, πίνοντας, διασκεδάζοντας, χωρίς να νιώθετε την ανάγκη να τα προγραμματίζετε όλα. Σημασία έχει να το κάνετε μαζί, με συντροφικότητα και χαμόγελο. Γιατί αυτό θα σας βοηθήσει στις δύσκολες στιγμές: να είστε πάντα το φως ο ένας του άλλου, να φωτίζετε τους εαυτούς σας και να είστε ευτυχισμένοι. Σας αξίζει. Κάντε τη ζωή σας ξεχωριστή, όπως κάνατε και με τη ζωή των φίλων σας.

Andrea, Oreste, Toto, Renato, Ciro

Eccoci finalmente in Grecia, non solo culla della nostra civiltà ma da oggi anche dell’amore di due persone speciali, alle quali vogliamo un gran bene. Marco & Sofia, prima amici, poi compagni ed ora sposi. Una storia coltivata e coccolata, giorno dopo giorno e che è esplosa giungendo al suo culmine.

Cara Sofia, dobbiamo riconoscere che per Marco sei stata come una manna dal cielo. La donna giusta arrivata al momento giusto. Proprio come una meravigliosa sorpresa. Siete stati fortunati a incontrarvi, vi migliorate e completate. Quello che provate l’uno per l’altra traspira dai vostri sguardi.

È stato palese il cambiamento in meglio di Marco da quando ti ha incontrata. Innanzitutto, ha iniziato ad uscire e a fare tardi. Ha ripreso a bere, a fumare, a mangiare male e addirittura qualche volta è andato persino a ballare. Vedi cosa può combinare l’amore! Se solo pensiamo al Marco di 25 anni fa… proprio in questi giorni, ci siamo chiesti: cosa si potrebbe scrivere di una persona alla quale sei legata da un quarto di secolo? Quanti anni trascorsi insieme. Tranquilli, nessun episodio sdolcinato ma solo divertente, giusto per rendere bene l’idea dell’uomo che la bella Sofia ha deciso di sposare.

Dunque, ci è venuto in mente il Marco seduto in classe al liceo, il Marco travestito da Medioman, quello che ripeteva a sfinimento i trailer di Mai dire Goal, quello che con il computer sapeva già fare tutto, prima che il computer lo inventassero. Per questo suo talento quante ne ha passate e sopportate. Il Marco che a Madrid, dopo la festa di capodanno, metteva ad asciugare le sue cose fuori al balcone della stanza. Se vorrà vi dirà lui il perché. Il Marco che ha tenuto una sigaretta di bocca per ore. Ore notturne, d'estate, in viaggio da Malaga ad Alicante. Ci è tornato in mente il Marco con addosso il suo giubbino bianco Tommy Hilfiger: una giacca leggendaria, per tanti motivi che non staremo qui a spiegarvi. Poi c’è stato il Marco ‘profeta in Terra’ di Iantuorni. Sì, perché tra le tante cose, Marco ha inventato una divinità! Il Marco delle intere giornate trascorse a giocare a PlayStation. Per non parlare dell'appuntamento serale dedicato alla carambola o al bowling. Il Marco che si presentava fuori ai locali senza camicia. Ora, considerate che Marco sarà venuto a ballare con noi cinque volte in 20 anni… un ognuna di quelle occasioni non ci hanno fatto entrare. Peccato, perché con i suoi particolari e unici passi di danza, avrebbe potuto aspirare a un lavoro come cubista!

Ma c’è stato anche e soprattutto il Marco serio e deciso. Quello curioso e interessato. Quello impegnato, quello che parlava di politica quando gli altri parlavano di Dragon Ball. Il Marco rappresentante di classe, il Marco che ha organizzato a scuola un convegno sulla fecondazione assistita. Il Marco che con assoluta determinazione ha sempre cercato di raggiungere i suoi obiettivi. Il Marco che ad ogni costo riusciva a portare a termine i propri compiti. Dall’assegno dato dai professori a scuola, ai lavori che ormai svolge da oltre dieci anni. Spesso, per farlo, Marco ha sacrificato divertimento e uscite con gli amici. Perché è sempre stata enorme la sua dedizione verso quello che fa e che lo appassiona. Basta pensare alla proposta di matrimonio che ha organizzato per chiedere la mano di Sofia. E che proposta, studiata nei minimi dettagli. Tranne uno: i ballerini! Immaginate, dopo una partita del Napoli e parecchie bottiglie di birra vuote, Marco che come un maestro di ballo ha guidato sette ‘BALORDI’ in una coreografia danzante. Quella sera è riuscito anche a strappare una promessa: gli improvvisati ballerini avrebbero dovuto provare e imparare il tutto a memoria per la settimana successiva. Poi, sul lungomare, ci sarebbe stata l'esibizione dal vivo, di fronte alla sua futura sposa e mascherati da pinguini. Altro che Mission Impossible! Eppure, per la donna che ama, ce l'ha fatta! Ed è stato davvero divertente ed emozionante. Indimenticabile.

Io con Marco ho avuto l’onore e il piacere di studiare insieme all’università. Gli devo tanto. Osservandolo e trascorrendo del tempo con lui, ho imparato moltissimo. Soprattutto ho imparato che essere se stessi è un sacrificio che paga. Che la vita va affrontata con follia e serenità ma anche con metodo e organizzazione. Non conosco tante altre persone in gamba come Marco. Per questo oltre che un amico, un fratello, l’ho sempre visto come un esempio da seguire e stimare. Una persona da ammirare.

Nella vita si fanno delle scelte. Non tutti sono in grado di farle. Molti si fanno travolgere dagli eventi. E capita anche che chi riesce a scegliere, poi, non riesca a portare a termine ciò che si è prefissato. Questa è la vita. Bene, voi una scelta l’avete fatta… non vi resta che continuare a fare in modo che la vostra avventura prosegua con l’amore e la semplicità che vi hanno contraddistinto. E perché no, facendolo tra una bevuta e l'altra, divertendovi e senza sentire il bisogno di dover programmare tutto. L’importante è che lo facciate insieme, con complicità e con il sorriso. Perché questo vi aiuterà nei momenti bui: siate sempre la luce dell’altro, illuminate voi stessi e siate felici. Ve lo meritate. Rendete speciale la vostra vita, così come avete fatto con quella dei vostri amici.

Andrea, Oreste, Toto, Renato, Ciro

Kalόs Cerrons WeddingMOU, με χρώματα άσπρα και μπλε.

Ψυχές μπλεγμένες σαν τις ομπρέλες εκεί ψηλά, στην παραλία κάτω απ’ το φεγγάρι, που μοιάζει με φλούδα λεμονιού.

Για να σας τιμήσουμε κάναμε ένα μεγάλο ταξίδι (με ψυχή και κουράγιο).

Τώρα φορέματα, δαχτυλίδια, μεγάλο πάρτι, φίλοι, κουμπάροι και κουμπαράκια, είμαστε πολύ όμορφοι ανάμεσα σε συρτάκι και ταραντέλα. Πάμε… τώρα έρχεται το ωραίο!

Αγκαλιαστείτε στο καρουζέλ της ζωής, σε αυτή τη νέα περιπέτεια μαζί, κοιτάξτε μακριά και προχωρήστε… μάλλον… κοιτάξτε ψηλά και πηγαίνετε αργά.

Ακολουθήστε τη δική σας πορεία, όχι μια σκιά. Σήμερα ξεκινά η οικογένειά σας.

Κι ενώ ο κόκορας κοιμήθηκε, ονειρεύεται εσάς τους ερωτευμένους, άλλοι το μυαλό τους το σκαρφίστηκαν.

Μα τι νομίζεις; Ότι ήταν το ChatGPT; Αυτή τη φορά, κανένα μποτ, το γράψαμε στις δύο τη νύχτα.

Sara, Dario, Anna I., Raffaele, Alessandro, Vendula, Giuseppe, Monica, Marco, Anna B., Francesco, Tania

Kalόs Cerrons WeddingMOU, a tinte bianche e blu.

Anime intrecciare come gli ombrelli lassù Sul lungomare sott’ ’a luna Ca pare ’na scorza ’e limone.

Per venirvi a rendere omaggio, Abbiamo affrontato un lungo viaggio (cu ’n’anema e curaggio)

Ora vestiti, anelli, grande party, amici, cummare e cumparielli Simme tropp’ belli, tra sirtaki e tarantella. Vai… Mo’ vene ’o bello!

Abbracciatevi sulla giostra della vita In questa nuova avventura insieme, guardate lontano e andate… Anzi… Guardate in Alto e andate Piano.

Seguire il vostro percorso, non una scia, Oggi la vostra famiglia prende il via.

E mentre cuccurun’ s’è cuccato, sugnan’ ’a vuje ’nnammurate, Atri mente s’hann’ ’ngignate.

Ma che te crere? Ca è stato ChatGPT? Questa volta niente bot, L’abbiamo scritta alle due ’e notte. Singharitìria Nífi e Gambrós

Sara, Dario, Anna I., Raffaele, Alessandro, Vendula, Giuseppe, Monica, Marco, Anna B., Francesco, Tania